Rząd sprawuje władzę wykonawczą i składa się z premiera i powołanych przez niego ministrów. W Szwecji istnieją dwie kategorie ministrów. Pierwsza to ministrowie kierujący określonymi ministerstwami, a druga to ministrowie bez teki (tzw. radcy konsultanci). Ministerstwa nie są zbyt rozbudowane. Posiadają tylko funkcję kierowniczą i przygotowawczą ustaw, ponieważ istnieją obok nich rozbudowane urzędy centralne. Ich urzędnicy są apolityczni i dobrze wykształceni. Zadaniem tych urzędów jest bieżące zarządzanie. Taki stan rzeczy nazywamy dualizmem administracji rządowej. Dzięki niej zwiększa się sprawność działania instytucji państwowych. Wyjątkiem od tej zasady jest Ministerstwo Spraw Zagranicznych, które jako jedyne łączy funkcje kierowania i zarządzania. Premierem rządu zostaje zawsze przywódca partii rządzącej, choć nie zawsze większościowej, gdyż w Szwecji istnieje zasada szwedzkiego parlamentaryzmu mniejszościowego. Jej fenomen polega na tym, że możliwe są rządy partii, która w Riksdagu jest mniejszością. Wynika ona z pragmatyzmu Szwedów skłonnych do kompromisu i przedkładania interesu państwa nad interesem partyjnym. Z tej zasady często korzystała SAP.
Värmland to jeden z 21 szwedzkich regionów terytorialnych (szw. län). Graniczy z regionami Dalarna, Örebro, Västra Götaland a także z terytorium Norwegii (okręgi Østfold, Akershus oraz Hedmark).
Na tyłach Pałacu Królewskiego rozciąga się właściwe Stare Miasto - ulice nagle robią się węższe i mroczniejsze. Praktycznie pierwsza napotkana budowla jest ukoronowaniem tej najwyżej położonej części starego Sztokholmu. To Wielki Kościół, (Storkyrkan), konsekrowany w 1306 r. Ściśle rzecz biorąc, Sztokholm nie ma katedry, lecz ten prostokątny, ceglany budynek spełnia jej funkcje i to właśnie tutaj odbywają się ceremonie koronacji i zaślubin szwedzkich monarchów. Budowę kościoła ukończono w końcu XV w., a w latach 30. XVIII w. przebudowano go w stylu barokowym. Wnętrze ma szczególną atmosferę. W trakcie przeprowadzonej w tym wieku renowacji usunięto biały tynk z czerwonych ceglanych filarów. Chociaż nie ma dowodów na to, że efekt był zamierzony, ciepły koloryt wnętrza jest zasługą tego właśnie zabiegu, który wydaje się szczęśliwym posunięciem. W wystroju uwagę zwraca XV-wieczna, gotycka rzeźba św. Jerzego walczącego ze smokiem, przyćmiewają ją jednak królewskie ławki, a raczej złote, faliste trony i monumentalny srebrno-czarny ołtarz. W każdą sobotę o 13.00 odbywają się tu koncerty organowe.
Wyspy Riddarholmen, Staden i Helgeandsholmen stanowią najstarszą część Sztokholmu. Pełno tam XVII- i XVIII-wiecznych budowli wzdłuż wąskich, wywodzących się jeszcze ze średniowiecza uliczek.
To tutaj w 1255 r. Birger Jarl wzniósł na trzech przylegających do siebie skrawkach lądu twierdzę - historyczny Sztokholm. Istnieje wiele teorii dotyczących nazwy "Sztokholm"; sądzi się że wywodzi się ona od drewnianych suszarni (stocks) budowanych na wyspie (holm), na której dzisiaj znajduje się Gamla Stan. Zatem Stockholm można tłumaczyć jako "wyspę suszarni". Warto dodać, że we współczesnym szwedzkim słowo stock znaczy "kłoda, pień". Mimo że Gamla Stan (Stare Miasto) znajduje się na największej wyspie, Staden, nazwę tę przenosi się na ulice i budynki wszystkich trzech wysp. Gamla Stan, niegdyś tętniące codzienną pracą centrum Sztokholmu, jest obecnie przede wszystkim atrakcją turystyczną, skupiającą na niewielkim, łatwym do pokonania piechotą obszarze rezydencję królewską, parlament i katedrę. Przypominająca pajęczą sieć, środkowa część tego obszaru zmusza wyobraźnię do przywołania obrazów przeszłości, szczególnie, gdy nadchodzimy od strony Norrbron lub Riksbron. Przestrzenne, monumentalne budynki i wysokie, strzeliste kościoły, opasują wąskie uliczki jakby ochronnym pierścieniem. Wysokie, ciemne kamienice w centrum, należące niegdyś głównie do bogatych kupców, nadal przyciągają uwagę niezwykłymi bramami i zdobionymi herbami portalami. Część zdumiewająco wąskich uliczek pnie się stromo ku górze wśród odrapanych ścian. Sporo tu zadaszonych pasaży łączących pochyłe budynki. Można po nich wędrować całymi godzinami, choć wszechobecna dziś atmosfera komercjalizmu, którą wyczuwa się i tu, nie ma wiele wspólnego z codziennym życiem sztokholmczyków w przeszłości: jest tu bowiem wiele przeróżnych antykwariatów, galerii sztuki i dość pretensjonalnych piwnicznych restauracyjek. Trzeba jednak przyznać, że fasady kamienic wzdłuż tych wąskich, słabo oświetlonych uliczek prezentują się bardzo atrakcyjnie. Nic dziwnego, to przecież najbardziej ekskluzywna mieszkalna część Sztokholmu.
Historia Szwecji zaczyna się około 12 tys. lat p.n.e. w czasach, gdy gruba pokrywa lodu zaczęła cofać się w stronę północy, a na uwolnionych od lodu terenach zaczęły pojawiać się koczownicze plemiona. Stałe osiedla rolnicze rozwinęły się w ok. 3 tys. lat p.n.e.
Informacje na temat najdawniejszych ludów zamieszkujących Szwecję znajdujemy u rzymskiego historyka Tacyta. Pisał on, że obszar ten zamieszkują Goci i Svearowie. To drugie plemię dało nazwę krajowi. Ich głównym ośrodkiem politycznym i religijnym była Uppsala.
Okres od 700 do 1000, to w historii krajów skandynawskich epoka wikingów - żeglarzy i łupieżców.
Chrześcijaństwo wypierało ze Szwecji pogański kult Odyna bardzo powoli i choć w 1008 r. ochrzczony został pierwszy szwedzki król - Olaf Skatkonung, pogańska stolica Uppsala padła ostatecznie w XII w.
Po okresie walk pomiędzy zwaśnionymi dynastiami, toczącymi się we wczesnym średniowieczu, w wieku XIV podjęto próby zjednoczenia królestw skandynawskich. Udało się to królowej Małgorzacie, która wysunęła na kandydata do tronu swojego bratanka Eryka Pomorskiego.
W 1396 r. został on wybrany królem Szwecji, a ponieważ zasiadał na tronie duńskim i norweskim, zjednoczenie państw skandynawskich stało się faktem. Pakt ten nazwano w historii Unią Kalmarską.
Z czasem okazało się, że sprzeczne często interesy stanowią dla unii zagrożenie. Doszło do serii buntów i powstań, które krwawo stłumione przeszły do historii pod nazwą “krwawej łaźni".
Jedną z najpopularniejszych w historii Szwecji postacią stał się po rzezi sztokholmskiej z 1520 r. Gustaw Erikson. Z powodzeniem prowadził on walkę z Duńczykami i wzniecał przeciwko nim powstania. Po zwycięstwie nad Danią parlament wybrał go królem Szwecji, zrywając tym samym unię.
Panowanie dynastii Wazów trwało 150 lat i w okresie tym luterańska już Szwecja stała się najpotężniejszą monarchią europejską toczącą zwycięskie wojny z Rosją i Polską.
Wtedy tez nastąpił gwałtowny rozwój gospodarczy Szwecji, opierający się przede wszystkim na górnictwie. Kraj prowadził politykę ekspansji terytorialnej zmieniając do przekształcenia Morza Bałtyckiego w wewnętrzny akwen szwedzki.
Za panowania Karola XII nastąpił upadek olbrzymiego państwa. Monarcha ten poniósł historyczną klęskę w bitwie pod Połtawą z dowodzonymi przez Piotra I Wielkiego wojskami rosyjskimi. Po jego śmierci nastąpił schyłek monarchii absolutnej, a także upadek gospodarki i sprawnych rządów.
Wstąpienie na tron Gustawa III oznaczało ponowne wzmocnienie monarchii i nadejście krótkiego okresu absolutyzmu oświeconego. Monarcha ten, panujący od 1771 r. sprzyjał rozwojowi sztuki, sam był bowiem wielkim miłośnikiem architektury i rzeźby francuskiej. Szwedzi zawdzięczają mu także wydaną w 1772 r. konstytucję.
Zapewniała ona wolność religijną, dostęp do przedstawicieli wszystkich klas społecznych do funkcji publicznych, zniesienie tortur i swobodę prasy. Gustaw III zginął w 1792 r. z rąk zabójcy.
Po jego śmierci zaczął się znowu okres upadku państwa, który trwał aż do objęcia tronu przez francuskiego marszałka Bernadotte''a (przyjął imiona Karol Jan). Za jego panowania Szwecja przyłączyła się do antynapoleońskiej koalicji, a po klęsce Napoleona poniesionej w bitwie pod Lipskiem, Szwecja odebrała Danii Norwegię.
W momencie wybuchu I wojny światowej Szwecja ogłosiła neutralność, jednocześnie starając się hamować silne wewnętrzne sympatie proniemieckie. Wynikały one z wielowiekowych związków handlowych, kulturowych i językowych. Podczas II wojny światowej państwo szwedzkie ponownie zostało neutralne. Tym razem sympatie proniemieckie były niewielkie.
W 1973 r. Na tron Szwecji, po śmierci dziadka Gustawa VI Adolfa, wstąpił obecnie panujący Karol XVI Gustaw. Od 1995 kraj przystąpił do Unii Europejskiej. Szwecja jest krajem dobrobytu, choć jej obywatele płacą jedne z najwyższych w świecie podatków.
Spośród szwedzkich miast wyróżnia się wytworny i piękny Sztokholm, rozłożony na czternastu wyspach dzielących jezioro Melar od Bałtyku. Można tam znaleźć sporo wspaniałej architektury i zasobne w zbiory muzea, a pod względem życia kulturalnego i nocnych rozrywek stolica zostawia resztę kraju daleko w tyle. Szerokie, obsadzone drzewami bulwary, wąskie uliczki średniowiecznej starówki i garść supernowoczesnych budowli czynią ze Sztokholmu jedno z piękniejszych miast Europy. Do miasta przylega archipelag 24 tysięcy wysepek, stanowiących cudowną przeciwwagę dla wielkomiejskiego zgiełku bez końca można tam spacerować wśród sielskiego krajobrazu. Zdecydowanie warto też odwiedzić drugie pod względem wielkości miasto Szwecji, Göteborg, położone na zachodnim wybrzeżu. Jego mieszkańcy cieszą się opinią najbardziej przyjaznych ludzi w całej Szwecji, a sieć kanałów i przestronne ulice przypominają Amsterdam - stamtąd to przybyli architekci, którzy nadali Göteborgowi jego dzisiejszy kształt. Południe jest najbardziej kosmopolitycznym rejonem kraju, wiele zawdzięczającym bliskości Danii i reszty kontynentu europejskiego. Wzdłuż całego, ogromnie urozmaiconego, wybrzeża zachodniego ciągną się ruchliwe miasta. Środkowa i północna część kraju wygląda tak, jak przeważnie cudzoziemcy wyobrażają sobie Szwecję. Jej sercem jest Dalarna (co znaczy doliny) z okrągłymi pagórkami i wioskami pełnymi drewnianych czerwono-białych domów, które dla Szwedów są synonimem ich ojczyzny. Leży tu jezioro Siljan, jedno z najpiękniejszych w Szwecji. Najdalszy odcinek wybrzeża, na północ od Sundsvall, pełen jest porośniętych sosnami wysepek i skalistych zatok, wrzynających się daleko w głąb łagodnie pofałdowanego lądu, pokrytego kobiercami kwietnych łąk.
Szwecja, leżąca w Europie Północnej, na wybrzeżu Morza Bałtyckiego, pomiędzy Finlandią i Norwegią, to przede wszystkim kraj lasów i jezior. Miasta są małe, jak na europejskie standardy, i skupione w południowej części kraju, gdzie żyje większość mieszkańców.
Dogodny okres na zwiedzanie Szwecji, zarówno północnej jak i południowej, to czas od maja do września. Lato jest krótkie, lecz może okazać się gorące; w 2002 roku zanotowano tu najgorętsze lato od niepamiętnych czasów, przez sześć tygodni temperatura w Sztokholmie utrzymywała sić na poziomie powyżej 25°C. Większość Szwedów wyjeżdża na letnie wakacje między połową czerwca, a połową sierpnia wtedy to pogoda jest najładniejsza i odbywa się najwiecej imprez. Regułą jest, że gdy południe Szwecji cieszy się gorącym latem, to na północy robi sić deszczowo i przeraźliwie zimno i na odwrót. W północnej Szwecji już przed końcem sierpnia zaczynają żółkną liście i często występują nocne przymrozki, a pierwszy śnieg spada we wrześniu; w Sztokholmie śnieg zdarza się w październiku, ale zwykle szybko topnieje. W listopadzie jednak ziemia najczęściej jest już pokryta warstwą bieli, która utrzymuje się do marca czy nawet do kwietnia, kiedy to wciąż jeszcze śniegu może przybywać. Na południu zimy są łagodne, a w południowej prowincji, Skanii, często w ogóle nie ma śniegu. Szwedzi są głęboko przekonani, że mroźna, śnieżna zima jest znacznie korzystniejsza dla zdrowia od łagodnej i bezśnieżnej, ponieważ warstwa śniegu leżącego na ziemi zwićksza ilość światła, którego zimą jest w Szwecji bardzo mało. Na południu kraju śnieg zazwyczaj topnieje pod koniec marca albo na początku kwietnia, a temperatury zaczynają powoli rosnąć. Należy pamićtać, że podczas podróży na północ aż do maja można jeszcze natrafić na śnieg. Na zimę w Szwecji, gdzie śnieg leży przez siedem do ośmiu miesięcy w roku, trzeba się dobrze przygotować. Z mrozem, który na północy kraju często sięga 30°C, Szwedzi walczą, ubierając się na cebulkę i nosząc rzeczy bawełniane, dobrze chroniące przed chłodem. Nie wystarczy ciepła kurtka, trzeba nosić wełniane czapki, dopasowane rękawice lub mufy oraz ciepłe skarpety, gdyż 30-50% utraty ciepła następuje wskutek wyziębienia głowy i stóp. Wewnątrz sklepów i biur jest dla odmiany niezwykle ciepło, dlatego wchodząc tam, należy szybko zdjąć wierzchnie ubranie. Na zimowy wyjazd do Szwecji warto zabrać ciepłe buty na grubej podeszwie, które nie będą się ślizgać po grubej warstwie twardo ubitego śniegu. Chodzenie po lodzie nie jest najlepszym pomysłem, a jeśli ktoś chce ryzykować, niech przynajmniej poradzi się miejscowych. Często zdarza się, że szwedzcy kierowcy skracają sobie drogę, jeżdżąc po skutych lodem powierzchniach jezior. Przyjezdni jednak powinni trzymać się wytyczonej trasy lub śladów samochodów, które jechały przed nimi. W miastach należy bardzo uważać na zwisające z dachów i rynien sople.
